Officieel weblog van de regionale Bomenstichting Fraxinus Excelsior

Welkom op de weblog van Bomenwerkgroep Fraxinus Excelsior. Bomenwerkgroep voor de Hoeksche Waard.

zondag 30 oktober 2011

Herfst in de Hoeksche Waard

Ook in de Hoeksche Waard is het volop herfst. En dat levert her en der altijd weer fraaie foto's op. Het mooie van de herfst is dat veel boomsoorten andere herfstkleuren laten zien. Van zacht geel tot bijna oranje en van fel geel tot bijna donkerrood. Deze foto is gemaakt in de Hendrik Hamerstraat in 's-Gravendeel. De iepen daar zijn inmiddels zo'n kleine vijftig jaar oud en sommige zijn meer dan twintig meter hoog. In de herfst geven de iepen een mooie, soms bijna goudgele aanblik.

zaterdag 15 oktober 2011

Monumentale wilg 'blijft zichzelf'

De onderhouds-snoeibeurt, die afgelopen woensdag 12 oktober werd uitgevoerd aan de monumentale schietwilg in Puttershoek heeft, zoals verwacht, het silhouet van de boom niet noemenswaardig aangetast. De vorm van de kroon is zeker van een afstand nauwelijks veranderd. Nu maar hopen dat de 130-jarige het nog vele tientallen jaren vol gaat houden. (Voor een wilg is het met zijn 130-jaar nu al een 'krasse knar'.)

donderdag 13 oktober 2011

Werken aan 'eeuweling'

Het was voor de mensen van BTL-Bomendienst even afzien, afgelopen woensdagochtend 12 oktober. In de stromende regen moest er namelijk onderhoud worden verricht aan de monumentale wilg op het Kerkplein in Puttershoek. De bijna 130 jaar oude, monumentale reus werd ontdaan van diverse uitlopers, enkele slechte takken en een holle tak. In overleg met de regionale Bomenstichting Fraxinus Excelsior had de gemeente Binnenmaas besloten om alleen de echt slechte takken te laten verwijderen, zodat de vorm van de boom toch grotendeels in tact kon blijven. De bomenstichting en gemeente hopen dat de oude boom er nu weer een flink aantal jaren tegen kan. De imposante schietwilg in Puttershoek is één van de grootste en oudste in de provincie Zuid-Holland. met zijn leeftijd van circa 130 jaar hoort hij zelfs bij de oudste wilgen van Nederland.


maandag 10 oktober 2011

'Op reis' naar Engeland....

Daar gaat hij.... Inmiddels oud en stram, maar nog steeds net zo indrukwekkend en stoer als in zijn jongere jaren. Naar Engeland! Wie had dat ooit kunnen denken, na zo'n lang leven op 'zijn eiland' toch nog 'op reis'. En ze zouden hem ongetwijfeld allemaal hebben willen uitzwaaien; de oude landarbeiders die hem al kenden toen hij al oud was, de vele fotografen, die ooit een zo mooi mogelijke foto van hem hebben gemaakt, de kinderen die tekeningen van hem hadden gemaakt tijdens een groot kunstproject zo'n elf jaar geleden, de kunstenaars die in 2000 meededen aan 'zijn' expositie, de oude inwoners van Mookhoek, het pittoreske buurtschap waar hij zolang over heeft uitgekeken... Ja, ze zouden er vast en zeker bijna allemaal zijn geweest... 
'De Esschen boom' gaat namelijk naar Engeland, alwaar zijn verhaal onderdeel (hoofditem) wordt van lezingen van boomdeskundige Jill Butler, werkzaam voor The Woodland Trust. Ook al bestaat hij in 'lijflijke zin' dan niet meer sinds de winter van 2001, hij is onverwoestbaar gebleken! Het beeld van die oude, indrukwekkende kolos langs dat smalle polderweggetje in die verder bijna 'lege polder' laat ook nu nog een onuitwisbare indruk achter, al is het 'maar' op foto's. Zonder de oude es en de reddingsactie die wij (ondergetekende en een kennis) in 2000 voor hem op touw hebben gezet had onze regionale 'bomenclub' er trouwens nu niet geweest en hadden we geen tientallen andere, unieke bomen kunnen redden. Zonder de 'Esschen boom' had ook mijn bomenboekje het levenslicht nooit gezien. En nu, dankzij het www en Facebook gaat zijn verhaal zelfs de Noordzee over... Het verhaal van die eenzame oude boom, die in zijn circa 180 jaar lange leven honderden stormen, waarschijnlijk tientallen orkanen en zelfs de Watersnoodramp wist te overleven, en die zichzelf heeft weten 'vast te branden' in de ziel van honderden Hoeksche Waarders. Alleen menselijke onverschilligheid en stompzinnigheid konden de oude boom ondermijnen... Maar bovenal blijft zijn verhaal toch het verhaal van de ongelooflijke inspiratie en kracht die er van oude bomen uit gaat. Goede reis, oude vriend.... 

vrijdag 7 oktober 2011

Wangari Maathai overleden

Eerste Afrikaanse Nobelprijswinnares overleden 
ANP/Redactie – 26/09/11, 18:52 

Afrika heeft een 'ware heldin' verloren. Dat zei de Zuid-Afrikaanse geestelijke en anti-apartheidsstrijder Desmond Tutu vandaag in een reactie op de dood van de Keniaanse milieuactiviste Wangari Maathai. Die stierf gisteren op 71-jarige leeftijd. 

Zij was de eerste Afrikaanse vrouw die de Nobelprijs voor de Vrede kreeg, in 2004. Het was tevens de eerste keer dat een milieuactivist de prestigieuze onderscheiding kreeg. In 1977 richtte Maathai de beweging Green Belt Movement op, bedoeld om de bossen in Kenia te behouden. De beweging werd een succes: in de afgelopen decennia werden circa 40 miljoen bomen geplant. Behalve tegen ontbossing streed zij ook tegen de dictatuur en het sociaal onrecht in het Oost-Afrikaanse land. Nelson Mandela, eveneens onderscheiden met de Nobelprijs voor de Vrede, omschreef Maathai als een 'buitengewone milieuactivist'. 

Maathai werd geboren op 1 april 1940 in een dorp ten noorden van de hoofdstad Nairobi. Het was een zeldzaamheid dat zij als meisje hoger onderwijs kon volgen. Haar universitaire opleiding genoot zij in de Verenigde Staten. Na terugkeer in Kenia deed ze veterinair onderzoek aan de Universiteit van Nairobi. In 1971 promoveerde ze als eerste vrouw in Oost-Afrika. 

Maathai raakte betrokken bij overheidsprojecten om arme mensen aan werk te helpen. Dat vormde de basis voor de Green Belt Movement. Zij sleepte landeigenaren, projectontwikkelaars en de toenmalige regering van de dictatoriale president Daniel arap Moi herhaaldelijk voor de rechter. Ze eiste maatregelen tegen de woudkap en megalomane bouwprojecten. Daarnaast zette Maathai zich in voor de democratische en sociale rechten van Kenianen. Vooral de achterstandspositie van vrouwen wist zij aan de kaak te stellen. 

Dat ze het opnam tegen de heersende elite was niet ongevaarlijk: er werden drie aanslagen op haar leven gepleegd. Maathai werd geregeld door de politie mishandeld en bij demonstraties gearresteerd. Moi noemde Maathai een idioot en een marionet van buitenlandse mogendheden. Tijdens de historische presidentsverkiezingen van 2002 kwam er na 24 jaar een eind aan het bewind van Moi. Maathai werd een jaar later onderminister van Milieu, tot 2005. Dat werd geen succes. Maathai's positie was te zwak om haar ambitieuze doelen re realiseren'. 



Wereldnieuws, is dat op zijn plaats bij een kleine, regionale stichting? Ja, want Wangari Maathai is zo belangrijk geweest dat elke zichzelf respecterende natuurbeschermings-organisatie hier aandacht had moeten besteden.